Kapitulne dzielą się doświadczeniami, które w świecie są realizowane w odniesieniu do towarzyszenia siostrom starszym, by czuły naszą wdzięczność i życzliwość. Opowiadają własne doświadczenia i mówią o nich z wielką czułością. Wyłania się twórczość i fantazja w zagwarantowaniu i zatroszczeniu się o jakość życia na wszystkich poziomach: opieki medycznej, animacji duchowej, kulturalnej i rekreacyjnej. Najbardziej drogocenną rzeczą jest bank modlitwy, który te nasze siostry realizują, misja, bez której nie można się obejść.
Doświadczenia są bardzo bogate i oryginalne: organizowanie Uniwersytetu Trzeciego Wieku, pracowni malarstwa, haftu, szycia, teatr, projekt “starsze dla starszych”, adopcja jakiejś siostry, troszczenie się o kwiaty, pomoc w szkole… We wspólnocie jedyną rzeczą – jak mówi Matka Marinella na zakończenie spotkania – jest skoncentrowanie się na byciu!
Kim jesteśmy? Jesteśmy oblubienicami Chrystusa, które oczekują, by spotkać się twarzą w twarz z Tym, którego poślubiłyśmy. Teraz pragniemy z całego serca ZOBACZYĆ GO!
A co na ten temat myśli najmłodsza siostra uczestnicząca w Kapitule? Zapytałyśmy ją o to… Siostra Anna z Ukrainy tak mówi: “Odczuwam wielką wdzięczność do sióstr, które poświęciły życie dla Zgromadzenia, dla ludzi młodych. Podziwiam ich wierność Panu. Myślę, że naszym obowiązkiem jest uczynienie wszystkiego co możliwe dla nich, bo właśnie ich modlitwa i cierpienie wspiera naszą misję, moją misję, życie całego Zgromadzenia. Uderzyła mnie przede wszystkim rzeczywistość Piemontu. Siostra Celestina (jak wszystkie Inspektorki) mówiła o siostrach starszych z czułością, miłością i pomyślałam sobie jak ważne jest odczucie miłości i wdzięczności w każdym momencie przez te nasze siostry starsze. Pomyślałam sobie także jak ważne jest, bym i ja przygotowywała się już od dzisiaj do przeżywania tego wieku z radością w sercu, do przeżywania tego wszystkiego co On chce ode mnie każdego dnia z pragnieniem spotkania Go!”.