Nawiązały najpierw do światowych Dni Młodzieży w Sydney. Były wówczas mocno zaangażowane, zajmując się licznymi grupami pielgrzymów: młodzieży i Córek Maryi Wspomożycielki.
Inspektoria została kanonicznie erygowana 20 listopada 1999 r. CMW obecne są w Australii od 45 lat, od 17 zaś na Samoa. Dla ułatwienia więc animacji i towarzyszenia siostrom utworzono Inspektorię.
Obecnie do Inspektorii należy 10 domów, z których 6 jest w Australii, 1 jest na terytorium Samoa Amerykańskiego, 2 w Państwie Samoa i 1 na Wyspach Salomona.
Siostry zaangażowane są we współpracę z różnymi instytucjami i organami: z Australijską Konferencją animatorów Zgromadzeń Zakonnych (ACLRI); Konferencją Animatorów Zakonnych Wysp Pacyfiku (CRLPI); z Salezjanami i całą Rodziną salezjańską; z Federacją Zakonników Papui Nowej Gwinei i Wysp Salomona. Pracują w sieci na rzecz młodzieży narażonej na niebezpieczeństwa, prowadzą duszpasterstwo migrantów, współpracują z POL MIN, Stowarzyszeniem istniejącym w świecie społecznym, politycznym i katolickim. Córki Maryi Wspomożycielki należą do komitetów diecezjalnych odpowiedzialnych za liturgię, wychowanie i duszpasterstwo młodzieżowe.
Siostry: Margaret Bentley i Edna Mary MacDonald, mówiąc o swych nadziejach podkreślały pragnienie postawienia bardziej w swym życiu Chrystusa, pogłębienia duchowości salezjańskiej, większego zaangażowania w działalność stowarzyszeń zakonnych i rządowych, poprawy relacji międzyosobowych, miłości i większego zaangażowania na rzeczy młodych i wykluczonych. Chcą być wspólnotami otwartymi, żyjącymi w prostocie i harmonii z różnymi kulturami, w komunikacji ze świeckimi; chcą współpracować z całą Rodziną salezjańską.
Wymieniły także stojące przed nimi wyzwania: wpływ kultury konsumistycznej i indywidualistycznej, potrzeba głębszej jedności między modlitwą, a działaniem, większy zapał w pracy na rzecz młodzieży narażonej na niebezpieczeństwa – pomimo trudności finansowych i personalnych. Swoją relację zakończyły słowami: «Jako Córki Maryi Wspomożycielki SPR (South Pacific Region) postanawiamy pogłębiać nasze powołanie do świętości; chcemy także wzrastać w poczuciu przynależności do Inspektorii i Zgromadzenia; pragniemy tworzyć wspólnoty, które byłyby znakiem i wyrazem uprzedzającej miłości Boga do wszystkich, zwłaszcza do młodych. Pragniemy także poprawiać jakość życia w naszych wspólnotach i jakość relacji międzyosobowych. Bardzo ważną rzeczą jest umiejętność dowartościowania naszego bogactwa kulturowego, w jego różnorodności, by budować jedność i prowadzić naszą misję z entuzjazmem, wielkodusznością i kompetencją, nie bojąc się ryzyka podczas planowania działalności wychowawczo-misyjnej, aby móc zaspokoić potrzeby dzisiejszej młodzieży».